Gonca Kocabaş / Milliyet.com.tr – Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Grafik Tasarım Bölümü mezunu 25 yaşındaki Aybüke Genç’in hayatı, 2025 yılında evlenerek Bursa’dan Düzce’nin Gölyaka ilçesine taşınmasıyla değişti. Şehir hayatından uzaklaşarak hayvanlarla ve doğayla iç içe bir yaşamın parçası olan Aybüke, bugün küçük çiftliğinde inekleri ve tavuklarıyla ilgileniyor. Ancak onun hikâyesi, yalnızca şehirden köye taşınmanın değil, hiç bilmediği bir yaşamı öğrenerek kendi ayakları üzerinde durmanın da öyküsünü anlatıyor.
‘HİÇBİR ŞEY BİLMEDİĞİMİ KABUL ETTİM’
Eşi Ali’nin hayvanlarla ilgilenmeye kendisinden önce başladığını anlatan Aybüke, çiftlik işlerini zamanla eşinden devraldığını söyledi. Hayvancılık konusunda önceden herhangi bir deneyimi olmadığını belirten Aybüke, ilk zamanlarda en büyük kaygısının şehir hayatına kıyasla imkânların daha kısıtlı olması olduğunu dile getirdi. Yakın çevresinden de bu yaşamı sürdüremeyeceğine yönelik yorumlar aldığını anlatıp şu sözlerle devam etti:
‘İNEKLERİMİZ KENDİ İSİMLERİNİ BİLİYORLAR VE ONLARDAN BAHSEDİNCE ANLIYORLAR’
Çiftlikte yaşamın dışarıdan göründüğü kadar kolay olmadığını belirten Aybüke’nin günü, sabah uyanır uyanmaz bahçeye inmekle başlıyor. Önce farklı cins ve boylardaki tavuklarıyla ilgileniyor. Ardından ineklerini sağıyor, buzağıların bakımını yapıyor, ahırı temizliyor ve hayvanların yemlerini hazırlıyor. İşlerini tamamladıktan sonra kahvaltısını da çiftliğin sunduğu imkânlarla hazırlıyor. Yumurtasını tavuklarından, sebzesini ise kendi bostanından alıp, günün geri kalanını bahçe işleriyle geçiriyor. Hayvanların bakımında düzenin önemine dikkat çeken Aybüke, özellikle ineklerin alışkanlıklarına bağlı olduğunu ve sağım saatlerinin 12 saatte bir aksatılmaması gerektiğini dile getirdi. Hayvanların gebeliklerini ve sağlık durumlarını sürekli takip ettiklerini belirten Aybüke, zamanla her birinin karakterini tanıdığını ifade etti.
İneklerin son derece hisli ve sosyal hayvanlar olduklarına değinen Aybüke, “Hepsi kendi ismini bilir ve ondan bahsettiğimizi anlar. Tavuklar da birbirinden farklı huylara sahip. Bazen hasta ve güçten düşenler oluyor. O zaman onları eve alıp iyileşene kadar ilgileniyorum” dedi.
Kendi çiftliklerini kurma fikrinin nasıl ortaya çıktığını sorduğumuz Aybüke, “Eşim, İstanbul’dan ilk taşındığında komşunun ineği buzağılıyor ve evin süt peynir ihtiyacı çıksın diye o bakıyor. Sonrasında da çoğala çoğala 10 tane oluyorlar. Bu işten oldukça zevk alınca da devam etmeye karar veriyor. Sonrasında da ben gelince işleri öğrenip ondan devralıyorum. O da kendi işini yapıyor şu anda. Yorgun olmadığı zamanlarda bana bahçede yardım etmeye devam ediyor. Şu anda inek sayımızı azaltıp kendimize bir yer satın aldık. Yavaş yavaş ineklerimizi tekrar çoğaltmayı hedefliyoruz. Çiftliğimizi yavaş yavaş büyütüyoruz” şeklinde konuştu.
‘İNEKLERİMİZE KENDİ YONCALARIMIZI KULLANIP, KALAN YEMLERİ SÜT PARASIYLA ALIYORUZ’
Büyük bir bahçeleri olduğunu ve arazi anlamında da şanslı olduklarını dile getiren Aybüke, “Sadece lokasyonumuz biraz merkeziydi. Bu yüzden en zor kısım hayvanları temin etmekti. Yorucu olmaması adına da ergonomik bir ahır yapmak da maddi anlamda en zorlayan iki unsurdan biri elbette. En büyük dertlerden biri de hayvanları doyurabilmek. Bazen tercihen meraya yollayanlarımız da oluyor tabii ama biz hastalıktan korktuğumuz için inekleri sadece kendi bahçe sınırlarımız da gezdiriyoruz. Yonca tarlamızdan yoncalarımızı temin ediyor geri kalan yemleri süt paralarıyla satın alıyoruz. Hayvan bakımı da tamamen bizim iş gücümüzle olduğu için bu kısımda bir sıkıntı yaşamıyoruz çok şükür” dedi ve ekledi:
Çiftlik hayatının ekonomik açıdan nasıl bir tablo ortaya çıkardığını sorduğumuz Aybüke, “Bütün geçimini bundan sağlayan arkadaşlarım için durum daha farklıdır tabii ama bizim yegâne gelir kaynağımız onlar değil. Ama bir inek çok rahat bir şekilde kendini karnını doyuracak parayı da çıkarır, cebinize harçlık da bırakır eğer ürününüzü perakende satıyorsanız. Ama toptan fiyatına veriyorsanız maalesef ekonomik anlamda size bir getirisi olmaz. Eğer kendi ekim araziniz varsa işiniz çok daha rahat olur çünkü yeme para vermezsiniz. Bizim yonca ektiğimiz bir arazimiz var ve bu bile çok kolaylık sağlıyor” bilgisini paylaştı.
‘KADINLAR OLMASA ÜRETİLEN HER ŞEY HAMMADDE OLARAK KALIRDI’
‘Kadın demek üretmek demek’ diyen Aybüke, “Dünya üzerinde gördüğümüz her şeyde kadın elinin izi var. Bu yüzden olduğumuz yerde saymak biz kadınlara göre değil, her zaman bir adım öteye taşımamız gerek benliğimizi. Köy yaşamında da emin olun kadınlar olmasa üretilen her şey hammadde olarak kalırdı. Ne süt peynire ne de ekinler ekmeğe dönüşürdü. Bu yüzden emekçi bütün kadınlara saygım çok büyük. Kendi üretim alanlarımızı oluşturmamız bu güvenli bölgemizde ne bir mobbinge, ne bir tehdide, ne de sınır ihlaline uğramadan çalışma hayatına dahil olabilmemizi sağlıyor. Elbette hayallerine giden yolda böyle yerlerden geçen pek çok kadın var ve eminim hepsi çok güçlü kadınlar. Ama ben yıllarca hizmet sektöründe çalıştım ve huzuru en sonunda böyle buldum. En büyük destekçim de ailem tabii ki. Onlar bana güvenmeseydi bir tarafım hep buruk kalırdı. Ama hem eşimin ailesi hem de kendi ailem hep çok destek çıktı. Özellikle kayınvalidemin hakkı ödenmez, her zaman yanımdadır. Yapamadığım bir şey olduğunda birbirimize hep destek oluruz. Burada da pek çok şeyi bana o öğretti” dedi ve ekledi:
‘BAZEN DE BAŞARISIZ OLMAYI GÖZE ALIN’
‘Şehirde yaşayan ve köye taşınmayı düşünen insanların en sık yaptığı yanlış öngörülü olmamak ve köy hayatının şehirden daha kolay olabileceğini düşünmek’ diyen Aybüke, “Çünkü burada her zaman teknolojik aletler olmuyor, iş gücüyle yapılacak çok iş var. Şehirde sadece ev düzeninden sorumlusundur ama köyde hem ev hem bağ bahçe, hele bir de hayvanınız varsa önce onları halleder, haliniz kalırsa evinize vakit ayırırsınız. Burada bir kahveyi huzur içinde içebilmek için önce hak etmeniz gerekiyor. Bütün işler bitsin de kahveyi de sonra içerim derken buluyorsunuz kendinizi” dedi ve sözlerini şöyle sonlandırdı:
Kaynak: Milliyet Yaşam